دانشگاه تبریز دانش کشاورزی وتولید پایدار 2476-4310 30 3 2020 10 22 The Effect of Biological and Chemical Nitrogen Fertilizers on Pinto Bean (Phaseolus vulgaris L.) and Black Mustard (Brasassica nigra L.) Intercropping اثر کودهای شیمیایی نیتروژنی و زیستی بر کشت مخلوط لوبیاچیتی (Phaseolus vulgaris L.) و خردل سیاه (Brassica nigra L.) 21 40 11428 FA یعقوب راعی گروه اکوفیزیولوژی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز مهدی صیادی احمد آباد گروه اکوفیزیولوژی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز کاظم قاسمی گلعذانی گروه اکوفیزیولوژی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز سعید قاسمی گروه اکوفیزیولوژی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز Journal Article 2019 06 23 Abstract Background and Objective: In order to evaluate the effect of application of biological and chemical nitrogen fertilizers on the intercropping of pinto bean and black mustard, this experiment was conducted. Materials and Methods: The first factor was considered at four levels: No fertilizer, bio-fertilizers (azotobarvar 1 and barvar 2), bio-fertilizer + 50% chemical fertilizers urea (125 kg.ha-1) and bio-fertilizers + 100% chemical fertilizers urea (250 kg.ha-1). The cropping pattern was also classified as the second factor in four levels: pure bean, pure black mustard, incremental intercropping with a ratio of 50% black mustard, optimum density of pinto bean mono-cropping, and an incremental intercropping with optimum density of two species in mono-cropping. Results: Ground cover percentage, leaf chlorophyll index and grain yield in pinto bean and black mustard and also the oil yield of black mustard increased by application of bio-fertilizer + 100% urea fertilizer. The lowest seed oil content was obtained from bio-fertilizer + 100% chemical fertilizer treatment. The highest percentage ground cover of pinto bean and black mustard (93.08%) and maximum leaf chlorophyll index of pinto bean (23.61) were obtained in incremental intercropping with optimum density of two species in mono-cropping. The highest grain yield of pinto bean (3269.92 kg.ha-1) and black mustard (2066.65 kg.ha-1) and yield of black mustard oil (865.65 kg.ha-1) were obtained in their pure cultivation. Conclusion: Based on the land equivalent ratio and relative value total indices, it was evident that intercropping of pinto bean and black mustard was more beneficial than mono-cropping. اهداف: به منظور ارزیابی اثر کودهای شیمیایی نیتروژنی و زیستی در کشت مخلوط لوبیاچیتی و خردل سیاه این آزمایش اجرا شد. مواد و روشها: فاکتور اول تیمار کودی و در چهار سطح عدم کاربرد کود، کودهای زیستی (ازتو بارور1 و بارور2)، کودهای زیستی + 50 درصد کود شیمیایی اوره (125 کیلوگرم در هکتار) و کودهای زیستی + 100 درصد کود شیمیایی اوره (250 کیلوگرم در هکتار) در نظر گرفته شد. الگوی کشت نیز به عنوان فاکتور دوم و در چهار سطح کشت خالص لوبیاچیتی، کشت خالص خردل سیاه، کشت مخلوط افزایشی با نسبت 50 درصد خردل سیاه و تراکم مطلوب کشت خالص لوبیاچیتی و کشت مخلوط افزایشی با تراکم مطلوب دو گونه در کشت خالص بود. یافتهها: درصد پوشش سبز، شاخص کلروفیل برگ و عملکرد دانه در لوبیا چیتی و خردل سیاه و عملکرد روغن خردل سیاه توسط کود زیستی + 100% کود شیمیایی اوره افزایش یافتند. کمترین درصد روغن دانه از تیمار کود زیستی + 100% کود شیمیایی حاصل شد. بیشترین مقدار درصد پوشش سبز لوبیا چیتی و خردل سیاه (08/93 درصد) و حداکثر مقدار شاخص کلروفیل برگ لوبیا (61/23) در کشت مخلوط (تراکم مطلوب دو گونه در کشت خالص) حاصل شد. بیشترین عملکرد دانه لوبیا چیتی (92/3269 کیلوگرم در هکتار) و خردل سیاه (65/2066 کیلوگرم در هکتار) و بیشترین عملکرد روغن خردل سیاه (65/865 کیلوگرم در هکتار) در کشت خالص آنها بدست آمد. نتیجهگیری: با توجه به شاخص‌های نسبت برابری زمین و مجموع ارزش نسبی مشخص گردید که کشت مخلوط لوبیا چیتی و خردل سیاه سودمندتر ازکشت خالص بود.

https://sustainagriculture.tabrizu.ac.ir/article_11428_39531ec4daf2ccc7d449dd14558fb773.pdf